Pink Moon  από Nick Drake

Ο Nick Drake μπήκε στο studio Sound Techniques του Λονδίνου δύο νύχτες του Οκτωβρίου του 1971, έχοντας μαζί του μόνο την ακουστική του κιθάρα και ένα μικρό μπλε σημειωματάριο. Το αποτέλεσμα αυτών των σύντομων ηχογραφήσεων, το Pink Moon (1972), παραμένει ένας από τους πιο στοιχειωτικούς και επιδραστικούς δίσκους στην ιστορία της folk μουσικής.

Η δημιουργία του άλμπουμ έγινε κάτω από συνθήκες απόλυτης λιτότητας. Μετά την απογοήτευση από τις πενιχρές πωλήσεις του προηγούμενου δίσκου του, Bryter Layter, ο Drake αποφάσισε να εγκαταλείψει τις πλούσιες ενορχηστρώσεις και τους guest μουσικούς. Στο studio βρίσκονταν μόνο ο Drake και ο μηχανικός ήχου John Wood. Ο Nick αρνήθηκε οποιαδήποτε πρόσθετη παραγωγή, ζητώντας ο ήχος να περιοριστεί αποκλειστικά στη φωνή και την ακουστική του κιθάρα. Η μόνη εξαίρεση είναι μια διακριτική προσθήκη πιάνου στο ομώνυμο κομμάτι, την οποία έπαιξε ο ίδιος. Το αποτέλεσμα είναι 28 λεπτά μουσικής που ακούγονται σαν ένας ψίθυρος μέσα στο σκοτάδι. Το εξώφυλλο, φιλοτεχνημένο από τον Michael Trevithick, είναι ένας σουρεαλιστικός πίνακας που απεικονίζει αντικείμενα (ένα φλιτζάνι τσάι, ένα παπούτσι, ένα φύλλο) να επιπλέουν στο διάστημα γύρω από ένα ροζ φεγγάρι. Αντικατοπτρίζει την απόσταση του Drake από την πραγματικότητα εκείνης της περιόδου, μια αίσθηση αποξένωσης από τον υλικό κόσμο.

Κατά την κυκλοφορία του, το Pink Moon απέτυχε εμπορικά, πουλώντας ελάχιστα αντίτυπα. Ο Drake αρνήθηκε να δώσει συναυλίες ή συνεντεύξεις για την προώθησή του, οδηγώντας την Island Records σε απόγνωση. Δύο χρόνια αργότερα, το 1974, ο καλλιτέχνης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 26 ετών. Η δικαίωση ήρθε δεκαετίες αργότερα. Το 1999, η χρήση του ομώνυμου τραγουδιού σε μια διαφήμιση της Volkswagen εκτόξευσε τις πωλήσεις και έφερε τη μουσική του Drake σε ένα παγκόσμιο κοινό. Σήμερα, το Pink Moon θεωρείται κλασικό, έχοντας φτάσει το καθεστώς του πλατινένιου ή χρυσού δίσκου σε πολλές χώρες, και παραμένει ένα διαχρονικό σύμβολο της μοναχικής καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας.