Southpaw Grammar  από Morrissey

Το Southpaw Grammar του 1995 παραμένει μέχρι σήμερα η πιο τολμηρή και αινιγματική στροφή στη σόλο διαδρομή του Morrissey. Κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου από την RCA, σε μια εποχή που η Britpop κυριαρχούσε, όμως ο Morrissey επέλεξε να την αγνοήσει επιδεικτικά, καταθέτοντας έναν δίσκο που φλερτάρει με το art-rock και το progressive punk.

Υπό την καθοδήγηση του παραγωγού Steve Lillywhite, ο ήχος γίνεται τραχύς και επικός. Ο δίσκος «προκαλεί» τον ακροατή ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα: το εναρκτήριο The Teachers Are Afraid Of The Pupils είναι ένα ενδεκάλεπτο σκοτεινό μονοπάτι βασισμένο σε samples του Shostakovich, ενώ το The Operation σοκάρει με ένα δίλεπτο drum solo. Η δημιουργική ομάδα των Alain Whyte και Boz Boorer προσφέρει μερικές από τις πιο δυναμικές συνθέσεις τους, ξεφεύγοντας από τη δομή του κλασικού pop τραγουδιού, κάτι που κορυφώνεται στο ομώνυμο κλείσιμο του δίσκου. Αισθητικά, το Southpaw Grammar είναι εμβληματικό. Το εξώφυλλο με τον μποξέρ Kenny Lane (χωρίς τη φωτογραφία του Morrissey, κάτι σπάνιο για εκείνον) υπογραμμίζει τη θεματολογία της πάλης, της απομόνωσης και της «γραμματικής» του δρόμου. Παρά την εμπορική επιτυχία (Νο4 στη Βρετανία) και τα αξιοπρεπή singles όπως το Dagenham Dave και το The Boy Racer, ο δίσκος δίχασε τους δισκοκριτικούς.

Το Southpaw Grammar δεν είναι ένας «εύκολος» δίσκος, αλλά είναι απαραίτητος. Αν το Vauxhall and I ήταν η λυρική κορυφή του Morrissey , αυτό εδώ είναι το «μυώδες» αριστούργημά του. Είναι ένας δίσκος που απαιτεί χρόνο, αλλά ανταμείβει όποιον θέλει να δει τον Morrissey πέρα από τα στερεότυπα του μελαγχολικού βάρδου, σε έναν ρόλο πιο επιθετικό, πειραματικό και απόλυτα αυθεντικό. Παραμένει μια από τις πιο υποτιμημένες, αλλά ουσιαστικές στιγμές των 90's.