A Las Cinco En El Astoria  από La Oreja De Van Gogh

Σεπτέμβριος 2008. Το Σαν Σεμπαστιάν κρατά την ανάσα του. Οι La Oreja de Van Gogh, το συγκρότημα που έντυσε με μελωδίες τα όνειρα μιας γενιάς, βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού μετά τη φυγή της Amaia Montero. Όμως, στις πέντε το απόγευμα, όλα άλλαξαν. Το A Las Cinco En El Astoria δεν ήταν απλώς ένας δίσκος· ήταν το στοίχημα μιας ολόκληρης καριέρας.

Στα ιστορικά Studio Du Manoir στη Γαλλία, υπό την καθοδήγηση του Nigel Walker, η μπάντα «κλείδωσε» τον ήχο της. Η Leire Martínez δεν ήρθε για να αντικαταστήσει, αλλά για να αναγεννήσει. Το μουσικό ύφος παρέμεινε κρυστάλλινο: εκλεπτυσμένη pop μπολιασμένη με indie-rock πινελιές και μια δόση νοσταλγικής ηλεκτρονικής αισθητικής.

Το εξώφυλλο, μια κινηματογραφική λήψη σε μια διασταύρωση, έδειχνε την μπάντα να προχωρά μπροστά, αφήνοντας πίσω το παρελθόν. Η ανταπόκριση; Ένας εμπορικός τυφώνας. Το A Las Cinco En El Astoria έγινε τετραπλά πλατινένιο, κατακτώντας την κορυφή από την πρώτη εβδομάδα. Το single El Último Vals σάρωσε τα ραδιόφωνα, ενώ το Inmortal και το φουτουριστικόEuropa VII απέδειξαν ότι η μαγεία των στίχων τους παρέμενε άθικτη. Οι πωλήσεις επιβεβαίωσαν το αναπόφευκτο: οι La Oreja de Van Gogh είχαν ακόμα πολλά να μας διηγηθούν.