The Pleasure Principle  από Gary Numan

Το The Pleasure Principle του 1979 είναι το μανιφέστο του Gary Numan που επαναπροσδιόρισε την pop μέσα από έναν παγωμένο, ηλεκτρονικό φακό. Εγκαταλείποντας τις κιθάρες για χάρη των synthesizers Minimoog και Polymoog, ο Numan δημιούργησε έναν κόσμο όπου η μοναξιά και η τεχνολογία γίνονται ένα. Ο ήχος είναι στεγνός, ρομποτικός και απόκοσμος. Στο εμβληματικό Cars, οι στακάτο ρυθμοί και οι υπνωτικές μπασογραμμές περιγράφουν την απομόνωση μέσα στην ασφάλεια μιας μηχανής, μετατρέποντας την αγοραφοβία σε παγκόσμιο hit. Κομμάτια όπως το Metal και το M.E. ηχούν σαν ημερολόγια ενός ανδροειδούς, με την ψυχρή ερμηνεία του Numan να δίνει φωνή στην αποξένωση της σύγχρονης πόλης.

Παρά την έλλειψη παραδοσιακών οργάνων, το The Pleasure Principle σφύζει από ενέργεια χάρη στο στιβαρό drumming του Cedric Sharpley και τα «βρώμικα» synths που ακούγονται σχεδόν οργανικά. Ήταν η στιγμή που το new wave συνάντησε το μέλλον, επηρεάζοντας από τον Prince μέχρι τους Nine Inch Nails. Το Pleasure Principle παραμένει ένα αψεγάδιαστο δείγμα synth-pop αρχιτεκτονικής: μινιμαλιστικό, κοφτερό και διαχρονικά φουτουριστικό.

Το The Pleasure Principle υπήρξε ένας εμπορικός θρίαμβος που εδραίωσε τον Gary Numan ως τον πρώτο πραγματικό superstar της synth-pop. Το album κατέκτησε την 1η θέση στο UK Albums Chart το φθινόπωρο του 1979. Ήταν ο δεύτερος συνεχόμενος No1 δίσκος του Numan (μετά το Replicas με τους Tubeway Army) μέσα στον ίδιο χρόνο (!) Παρά τον δύσκολο και πειραματικό του ήχο, σημείωσε σημαντική επιτυχία φτάνοντας στο No16 του Billboard 200. Η επιτυχία αυτή ήταν επαναστατική, καθώς απέδειξε για πρώτη φορά ότι η μουσική που βασίζεται αποκλειστικά σε synthesizers (χωρίς καθόλου κιθάρες) μπορούσε να κυριαρχήσει στα mainstream charts (!)