Made In Japan  από Deep Purple

Το Made in Japan δεν είναι απλώς ένας δίσκος, είναι μια ηλεκτρισμένη στιγμή στον χρόνο όπου οι Deep Purple άγγιξαν την απόλυτη μουσική τελειότητα. Το album ηχογραφήθηκε κατά την πρώτη επίσκεψη του συγκροτήματος στην Ιαπωνία τον Αύγουστο του 1972. Αν και οι ίδιοι αρχικά ήταν διστακτικοί για μια ζωντανή ηχογράφηση, η ιαπωνική δισκογραφική τούς έπεισε, με τον όρο να έχουν τον πλήρη έλεγχο των ταινιών. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Festival Hall της Οσάκα (15-16 Αυγούστου) και στο θρυλικό Budokan του Τόκιο (17 Αυγούστου).

Η παραγωγή του δίσκου έγινε από τον «έκτο Purple», τον μηχανικό ήχο Martin Birch, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα κινητό στούντιο οκτώ καναλιών. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο αγνό και ειλικρινές —χωρίς καθόλου διορθώσεις στο στούντιο (overdubs)— που ο μπασίστας Roger Glover το χαρακτήρισε ως τον «πιο τίμιο δίσκο στην ιστορία του rock». Το εμβληματικό χρυσό εξώφυλλο, σχεδιασμένο από τον Glover, απεικονίζει τη μπάντα πάνω στη σκηνή, αποπνέοντας μια αίσθηση μεγαλείου. Στο εσωτερικό, επτά μόλις τραγούδια (στην αρχική έκδοση) γέμιζαν δύο δίσκους βινυλίου, με τις εκτελέσεις να ξεπερνούν κάθε προσδοκία: Το Highway Star ανοίγει την αυλαία με κινηματογραφική ταχύτητα. Το Child In Time συγκλονίζει με τις απόκοσμες κραυγές του Ian Gillan. Το Smoke On the Water αποκτά εδώ την οριστική του μορφή, αυτήν που γνωρίζει όλος ο πλανήτης. Το Space Truckin' μετατρέπεται σε έναν 20λεπτο αυτοσχεδιαστικό χείμαρρο, αποδεικνύοντας τη χημεία της Mark II σύνθεσης.

Παρόλο που το Made In Japan προοριζόταν μόνο για την ιαπωνική αγορά, η ζήτηση ήταν τόσο τεράστια που κυκλοφόρησε παγκοσμίως, φτάνοντας στο No 6 των ΗΠΑ και πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα. Το περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε ως το έκτο καλύτερο live album όλων των εποχών. Η επίδρασή του ήταν καταλυτική. Καθιέρωσε τους Deep Purple ως την «πιο θορυβώδη μπάντα του κόσμου» (Guinness 1972) και αποτέλεσε το ευαγγέλιο για το hard rock και το heavy metal. Οι διάλογοι της κιθάρας του Ritchie Blackmore με το Hammond του Jon Lord, πάνω στον ατσάλινο ρυθμό των Ian Paice και Roger Glover, παραμένουν μέχρι σήμερα το μέτρο σύγκρισης για κάθε live ηχογράφηση.